the end is the beginning is the end

Net zoals geuren kunnen beelden je terug in de tijd katapulteren. Vandaag oogst ik de allereerste tomaatjes in mijn ecologisch tuintje. Wanneer ik ze daar zie blinken op het aanrecht, herinner ik me 't beeld van m'n eerste blog, hier online. Hoe content ik toen was met de pluksels in mijn stadstuintje! Dat was mijn eerste eigen stek, Merksem 2010. Ik bedenk wat 'n hobbelig parcours ik in de tussentijd aflegde, 'n zoektocht over bergen en dalen.
Vandaag timmert de aannemer aan m'n laatste huisje. Laatste, want dat stulpje aan de overkant van de straat voelt als een heerlijke speeltuin, waar alle puzzelstukjes in elkaar vallen, een plekje waar ik vanaf september kan wortelen, tot rust komen, vruchten plukken van wat ik de 12 voorbije jaren zaaide... Of zoals The Smashing Pumpkins 't eind vorige eeuw oreerde: "The end is the beginning is the end".

zeemémé

Het is jaren geleden dat ik de kust opzocht. Omdat m'n honden de zee nooit eerder zagen en omdat ik me afvraag hoe ze zouden reageren op die grootse vlakte, springen we vandaag de auto in en stranden enkele uren later in De Panne. Onze drie paar ogen zijn non-stop gericht op het water, de golven, de kleuren in de diepte, ... Een zeemeeuw slaakt een kreet. Berta speurt de einder af op zoek naar ... niks ? We turen en turen in de verte tot onze oogbollen er bijna uitrollen.
Tot we een vreemd fenomeen ontmoeten: de zeemémé. Renée vindt ze maar niks en mompelt een ingehouden grom. "Een zeemémé, wat moet ik daarmee?". Op doktersvoorschrift -om de reumatis te verzachten- verlaat de zeemémé haar appartementje op de dijk voor een dagelijkse strandwandeling. Zij stapt en ploegt doorheen natte zand. Er moet en er zal gewandeld worden. Geen hond (letterlijk) zal hen ervan weerhouden. De zeemémé, soms alleen, dikwijls met z'n tweeën. En hoewel je niet om de watervlakte heen kan, de zeemémé' kijkt niet. Niet naar het water of de golven of de kleuren in de diepte, ... want dat ... had de dokter niet voorgeschreven.

de zeemémé

letterfretter

De natuur in de Ardennen, je moet al een behoorlijke stresskip zijn om niet vatbaar te zijn voor haar helende werking. Maar hoe helend dit stukje planeet ook is voor de mens, de mens bezorgt er stress aan een ander schepsel: de sparren.

Met de droogte van de voorbije jaren, is het dorstige naaldbos op de hoogste toppen gevoelig geworden voor de kunstenaar onder de kevers: de letterzetter. Hij nestelt zich onder de schors van een verzwakte boom en laat er zijn eetpatroon letterlijk de vrije loop. In zijn schoonste schrift baant hij er zich een weg in de sapstromen, etst zijn brieven in de bast, tot de uitgeputte boom 't opgeeft, z'n schors loslaat en ... sterft.
Zo treft ik vanmiddag een kerkhof aan, temidden van het woud. De grond bedolven onder houterige berichten, onontcijferbaar en tegelijkertijd erg duidelijk. Helaas.

monsieur monstrueux

Hij is zonder twijfel de lelijkste van 't dorp: Monsieur Monstrueux, de haan van de buren. Zó lelijk dat ik 't niet kan laten om tussen de struiken te duiken en 'm te vatten op de gevoelige plaat.
En terwijl ik me een weg baan door de wildernis van beuk en hazelaar ontdek ik een prachtstaaltje architectuur: een verlaten vogelnest.
Het lelijke kan niet zonder 't schone. En zo weet ik Monsieur Monstrueux toch te appreciëren.

voorbijenkorf

Als het werkleven van bijen erop zit,

verhuizen ze dan naar een voorbijenkorf ?

 

suicide swallow

Met een luide knal schrik ik op en weet: "weer ééntje die de trompe l'oeuil van m'n venster niet doorzag". Ik spurt naar buiten en vind een zwaluw, levenloos in 't gras, na een aanvaring met m'n ruiten. Voorzichtig leg ik 'm in m'n handpalm, een cocon van warmte. "Zolang z'n tikkertje het nog doet, is er hoop..." Renée komt nieuwsgierig sniffelen en kijkt me "Wat moeten we hiermee?" aan. "Wachten. Wachten en hopen."

Even later voel ik 't leven terugkomen in 't gevederte. Verward opent de zwaluw z'n oogjes, schudt z'n kopje en kijkt me verwonderd aan: "Merci". "'t Is niks. Ga maar weer vliegen." en ik reik met m'n hand naar de hemel.

Zondag, een dag om je even God te wanen.

 

 

icarus

Deze ochtend ontdek ik een prachtig vlindertje: 't icarusblauwtje. Fragiel en vatbaar voor de minste rukwind, maar dat houdt haar niet tegen enthousiast door m'n hof te fladderen en te flaneren op de korenbloempjes, de azuur landingsbaan die speciaal voor haar gemaakt lijkt. "Had ik maar de durf om te springen," mijmer ik terwijl ik dit creatuur bewonder, "springen en vliegen, mijn dromen achterna." Ik denk aan m'n gîte l'Heure Bleue, m'n korenbloempje. "Ach wat, gewoon niet te dicht bij de zon vliegen, zeker? En anders, m'n zwembrevet bovenhalen!" Daarna nip ik -gerustgesteld- nog 'ns van m'n koffie, te midden van m'n fleurig blauwe zee.

madame sauvage

Mijn Waalse buren zijn stuk voor stuk vrolijke toppertjes. Behalve dan het exemplaar achter m'n achtertuin: knorrig, nooit "Bonjour!" of 'n opgestoken hand, zelden 'n glimlach, ... Je kent het type wel: zijn pelouse'ke is vrij van boter- laat staan paardenbloemen. Die dingen gaat hij, gewapend met z'n scherpe schop, te lijf met een disproportionele venijnigheid.

Laat ons zeggen dat onze visies op tuinaanleg niet meteen compatibel zijn.

Vorige week heb ik ontdekt de neuroticisme van het gestreken grasvlak een genetische aandoening is: z'n zoontje had 't over "Madame Sauvage" ... en na enige tijd kreeg ik door dat 't over mij ging.

Sindsdien draag ik deze geuzennaam met enige fierheid en ben ik nog minder geneigd iets te ondernemen in m'n Waalse wildernis. Ik vind het er heerlijk vertoeven, en een veelvoud insecten met mij. We wanen ons in 't walhalla, gewapend met een glimlach (want onze schop staat liever te roesten).

het grote niets

Plots stel ik vast dat m'n inspiratie om te schrijven al een tijdje verdwenen is. Het grote niets baant zich een weg, door de velden, mijn hoofd in. Niets te doen, niets te zien, niemand te ontmoeten. Zelfs de wolken verwateren tot één monotoon grijs en geven weinig perspectief. Als een getormenteerde boom houden we ons overeind. Tot de lente zich nestelt in de takken en hoop ontluikt als bloesems, de voorbode op een zomerse oogst...

zonevreemde bouwsels

Gisteren was ik dolletjes over mijn voedselbos in wording. De kabouters hebben blijkbaar lucht gekregen van m'n enthousiasme over dat vruchtbare walhallah, daar op de vensterbank... Vannacht hebben ze er stiekem twee zonevreemde bouwsels geconstrueerd !

de Steven heeft 't gezegd

Omdat goeie voornemens nooit te laat zijn en omdat het covid-team eerder deze week redelijk duidelijk was over het belang ervan : een poging om mijn weegschaal niet langer te folteren met 15kg overgewicht.

Alle support en tips voor de komende weken, maanden, ... zijn meer dan welkom !

Powerbrunch :

* 1 bio-banaan

* 1 handje Belgische aardbeien

* 200 ml bio-yoghurt

* muesli

zondags geluk

Zondagochtend. Ik draai me nog eens om in bed. Dat ik er niet uit hoef is het enige besef dat vanuit de buitenwereld doordringt in mijn slaapkop. De volgende gedachte: "Mmmm, ik wil een koffiekoek". Dat goestingske schudt me abrupt wakker. Er is geen koffiekoek. Ik mag niet om een koffiekoek. Een koffiekoek is op 22 maart 2020 niet essentieel genoeg om buiten te komen. Een tristesse overvalt me. "Komaan, Temmerman, verman u!" Desalniettemin staat er één woord op repeat in mijn hoofd. Koffiekoek. Koffiekoek. Koffiekoek. Koffiekoek. KOFFIEKOEK! De hond kijkt me niet begrijpend aan: "Wat is het probleem, we hebben toch Cesar'kes in huis?" Ik zoek in de voorraadkast haar favoriete ingeblikte stoverij en vind er achterin een vergeten schat ... een rijtje speculoos ! Even later smakt de hond zich een breuk en sop ik het ene koekje na het andere in mijn hete mok koffie. Een kinderlijk geluk overvalt me. Alles komt goed.

la vie lente

Thuis. Waar ellentriek stopt, het bos begint en traagheid gedijt.

vorstvorst

We worden deze ochtend wakker boven de wolken. Terwijl het dorp nog slaapt in een ijzig dichte mist, wanen wij ons -honderd meter hogerop- de koninginnen in de hemel, met een zonnetje dat alleen voor ons lijkt te bestaan. In haar bescheiden warmte wordt mijn berlingootje een "steaming hot car", de leien gevel van ons luchtkasteel zweet het uit, de hond ligt vurig te soezen.

Royaal ontwaken, heet dat.

opgejaagd wild

Jagers, hun middeleeuwse methodieken en hun gebrek aan ethiek...

"Opruimen na hun dagje spelen in 't bos? Ah non!"

Randmongolen.