kabouterkommeke

Een frisse neus, de haren in de wind, de wangen blozend... en de honger komt vanzelf. Nu de paddestoelen in't land zijn, kon ik niet langer wachten om die kabouterhuizekens in de pot te draaien: risotto al gnomo !

In de pot :

° champignons vierendelen en stoven in een mespunt boter

° kruiden met peper, zout, marjolein en peterselie

° cashewnoten toevoegen en vervolgens champ/cash-pot laten rusten.

In de wok :

° uitjes, look en risotto fruiten in flinke scheut olijfolie

° blussen met rode wijn

° roerbakken en smeuig houden door't toevoegen van kleine kopjes kippenbouillon

° tijdens 't laatste minuutje wat geraspte gruyère er doorheen mengen.

In de buik :

° hey hooo, hey hooo, hey ho hey ho plezier !

paddestoelendans

"Ga maar eens goed wandelen met den hond," adviseerde een studiegezel me vanmiddag. En dus voerde m'n nemo'tje me huiswaarts, sprong de viervoeter uitgelaten de wagen in en trokken we richting bos. Afgelopen weekend verbaasde ik me erover dat er dit jaar zo weinig paddestoelen zijn. "Alsof ze onderdrukt worden door de lange warme nazomer," opperde ik in Bois de la Fagne. Maar niks is minder waar. Terwijl Louis alle bomen markeert als zijnde de zijne, merk ik een stronk overspoelt met een zee van frêle hoedjes op. Als kwalletjes wiegen ze in het woelige wind. Stevig verankerd tegen al dat klimatologisch geweld.

Het zien ervan stemt me tevree: kopje-onder als een fijne plek om te vertoeven, in afwachting van de seizoensverkoop. Want al slingert er zich een allegaartje tegen je aan, vroeg of laat gaat de storm weer liggen en wortelt de rust zich in je bast. Laat maar waaien. Tot dan zit ik in de kast. 

marilyn

... a blink of Marilyn passed through the house, fitting like a glove ...

speculeren

Er werd behoorlijk was gegist, de afgelopen dagen. Over wat de ingrediënten van de verjaardagskoekjes dan wel waren. Wel kijkt en zie en zie mij grif toegeven dat ik den boerenbond (haar boeken althans) wel weet te appreciëren. Meus, Huysentruyt, Herman, Naessens? Niks van, 't was Irmène van den boer van 't schoon erf in d'Akkerstraat die haar zoete geheimen aan me prijsgaf!

Benodigdheden : 1kg zelfrijzende bloem ° 500gr boter ° 350gr witte suiker ° 350gr donkere suiker ° 2 eieren ° snuif kaneel ° likeurglaasje cognac (boerinnen weten zich wel warm te houden in de wintermaanden :-) ° alles kneden tot homogeen deeg ° deegbol nachtje op koele plek laten rusten ° daags nadien opnieuw kneden en tot rol rollen ° schijfjes afsnijden en schikken op met-bloem-bestrooid bakpapier ° 10 minuutjes in oven op 180°C

ressources humaines

link naar "Aan de oevers van de tijd" van Spinvis (for president!)

Bijna eentje verder. De laatste dag van wat morgen "toen ik een jaar jonger was" zal heten. Op één nacht word je een jaar ouder. Relativiteit van leeftijd.

Op die laatste dag een cadeautje gekregen van de medestudenten. Allen in hetzelfde schuitje en gestoord genoeg om ambitie te hebben, goesting om aan zichzelf te werken en hun dada te volgen. Een malbec als dankjewel voor de moeite die ik voor hen deed. (Graag gedaan, schatjes!)

Op die laatste dag ook een stevige wandeling gemaakt met Louis. Gemerkt dat het bos -met enige vertraging maar toch- herfstrood is gekleurd... Maar ook: dat ik die overgang heb gemankeerd. Dat ik even gevangen zat tussen de schil en de citruspers. En er alles weer is uitgewrongen. En ik de climax van 't seizoen heb gemist.

Op die laatste dag thuisgekomen en gemerkt dat citroenen prachtig oud worden. Dat natuurlijke rijkdommen uitputtelijk zijn, zeker als ik in de spiegel kijk. Dat de ontvangen "circus" smaakt en een naam draagt die het allemaal perfect samenvat.

En net op dàt moment pikt iTunes random "aan de oevers van de tijd" eruit. Alsof een fluisterstem je uit Alice-in-Horrorland wekt, je opdist uit "ergens daarbuiten" en terug zet in 't gewone hier en nu.

Zodat ik op die laatste dag kan gaan slapen met een gerust hart.

droombeeld

Soms kan je dat hebben, dat een uitspraak je met verstomming slaat, wetende dat je 'r niet mee instemt maar tegelijkertijd geen stem vindt om ze te weerleggen. Onlangs waaide er weer zo ééntje m'n bovenkamer binnen: "...want geef toe, vanaf 't moment dat je geboren bent, ben je begonnen met doodgaan..." Niet meteen een lolbroek, zo dacht ik. Een waanbeeld, weet ik nu. Want wat anders zijn bijvoorbeeld nieuwe inzichten dan schoppen onder je kont, een schop naar een nieuw begin, een start in een start in een start. En hoe meer starters, hoe voller het weten. Met 'n nieuw inzicht als kers op de verjaardagstaart.

Eikesdalsvatnet, Noorwegen, najaar 2012

overbuurplamuur

Hij heet Rachid of Mohammed of Jamal, verbouwt de overkant van de straat en heeft een moulurenfreak in de familie. Het heeft iets van Vlaamse koterij, maar dan tegen't plafond. Inburgering alom!

spijs en vree

" ... goh ja 't is waar we zouden er eens iets aan moeten doen hé aan dat overgewicht tien kilo d'raf tegen de tijd dat nette haar communie moet doen binnen een half jaar dus ja dat moet toch lukken maar dan moeten we wel een doel voor ogen stellen niewaar iets om naar uit te kijken want zo maanden aan een stuk op dieet nee we noemen het geen dieet want dan houden we het niet vol we noemen het gezond ja we gaan gezond eten in plaats van diëten klinkt veel beter maar soit dat doel dan wat is de beloning  als we tien kilo minder wegen awel als we't halen dan gaan we eens goed gaan eten aaah ja goei idee als we't halen zijn w'r vanaf van al dat gedoe en zijn w'eindelijk gerust ja dan gaan w'ons eens goe laten gaan in spijs en vree ... "

Een mens durft zichzelf al eens in vreemde bochten te wringen om zich 'n etentje in La Paix te gunnen...

bewogen tijden

... dat het zwaar valt bij bewogen tijden stil te staan ...