voorbijenkorf

Als het werkleven van bijen erop zit,

verhuizen ze dan naar een voorbijenkorf ?

 

suicide swallow

Met een luide knal schrik ik op en weet: "weer ééntje die de trompe l'oeuil van m'n venster niet doorzag". Ik spurt naar buiten en vind een zwaluw, levenloos in 't gras, na een aanvaring met m'n ruiten. Voorzichtig leg ik 'm in m'n handpalm, een cocon van warmte. "Zolang z'n tikkertje het nog doet, is er hoop..." Renée komt nieuwsgierig sniffelen en kijkt me "Wat moeten we hiermee?" aan. "Wachten. Wachten en hopen."

Even later voel ik 't leven terugkomen in 't gevederte. Verward opent de zwaluw z'n oogjes, schudt z'n kopje en kijkt me verwonderd aan: "Merci". "'t Is niks. Ga maar weer vliegen." en ik reik met m'n hand naar de hemel.

Zondag, een dag om je even God te wanen.

 

 

icarus

Deze ochtend ontdek ik een prachtig vlindertje: 't icarusblauwtje. Fragiel en vatbaar voor de minste rukwind, maar dat houdt haar niet tegen enthousiast door m'n hof te fladderen en te flaneren op de korenbloempjes, de azuur landingsbaan die speciaal voor haar gemaakt lijkt. "Had ik maar de durf om te springen," mijmer ik terwijl ik dit creatuur bewonder, "springen en vliegen, mijn dromen achterna." Ik denk aan m'n gîte l'Heure Bleue, m'n korenbloempje. "Ach wat, gewoon niet te dicht bij de zon vliegen, zeker? En anders, m'n zwembrevet bovenhalen!" Daarna nip ik -gerustgesteld- nog 'ns van m'n koffie, te midden van m'n fleurig blauwe zee.

wildverband

Gîte l'Heure Bleue

madame sauvage

Mijn Waalse buren zijn stuk voor stuk vrolijke toppertjes. Behalve dan het exemplaar achter m'n achtertuin: knorrig, nooit "Bonjour!" of 'n opgestoken hand, zelden 'n glimlach, ... Je kent het type wel: zijn pelouse'ke is vrij van boter- laat staan paardenbloemen. Die dingen gaat hij, gewapend met z'n scherpe schop, te lijf met een disproportionele venijnigheid.

Laat ons zeggen dat onze visies op tuinaanleg niet meteen compatibel zijn.

Vorige week heb ik ontdekt de neuroticisme van het gestreken grasvlak een genetische aandoening is: z'n zoontje had 't over "Madame Sauvage" ... en na enige tijd kreeg ik door dat 't over mij ging.

Sindsdien draag ik deze geuzennaam met enige fierheid en ben ik nog minder geneigd iets te ondernemen in m'n Waalse wildernis. Ik vind het er heerlijk vertoeven, en een veelvoud insecten met mij. We wanen ons in 't walhalla, gewapend met een glimlach (want onze schop staat liever te roesten).

bezonken rood

 

het grote niets

Plots stel ik vast dat m'n inspiratie om te schrijven al een tijdje verdwenen is. Het grote niets baant zich een weg, door de velden, mijn hoofd in. Niets te doen, niets te zien, niemand te ontmoeten. Zelfs de wolken verwateren tot één monotoon grijs en geven weinig perspectief. Als een getormenteerde boom houden we ons overeind. Tot de lente zich nestelt in de takken en hoop ontluikt als bloesems, de voorbode op een zomerse oogst...

augurkenslasoep

De moestuin. Augurken groeien er dat 't een lieve lust is, maar wat doet een mens in het dagelijks leven zoal met die dingen? Rauw in een slaatje zijn ze niet om over naar huis te schrijven. Opleggen in't zuur is zo cliché. Dan maar de soep in, samen met een ajuintje en een halve krop sla. Het brouwsel is heerlijk en felgroen en smaakt naar meer. Dus heb ik meteen de hele pot opgesloeberd. Mocht je me één dezer op een bezem voorbij zien vliegen, dan heb je één van de bijwerkingen van augurkenslasoep ontdekt. In tijden van eenzame opsluiting doet men al eens gekke dingen. So what... Santé !

oh my dears

De afgelopen weken twijfelden de ranke stengels nog, maar nu, na enkele stevige stortbuien, ploppen de knoppen van het voluptueuze vingerhoedskruid zonder gêne open. Weelderig paars wiegen ze in de wind. Bijen buzzen van het ene kolkje naar het andere. En hoewel het ze met velen zijn, is het verdomd moeilijk om het nectarvolkje te fotograferen. Zéker met een enthousiaste jachthond in de buurt. Ik zoem met m'n lens van links naar rechts, zoek als een cycloop naar het perfecte kadrement. Ik blijf wat op mijn honger zitten, dé foto komt er niet van. Tot ik verop -nauwelijks hoorbaar- een takje hoor kraken. Ik stel m'n blik een kwartslag bij en zie... een reetje poseren. Doorgaans bijzonder schichtig en -als ze een zweem van je opvangen- nemen ze de benen nog vóór je een glimp van ze krijgt. Maar niet vandaag: ik krijg alle tijd om te gluren, minutenlang. En wanneer ik denk "wat een zalige elegantie!", wordt m'n voyeurisme beloond met een tweede reetje dat aan komt kuieren. Oh my dears, het vinden wat je niet zoekt, het smaakt als honing op m'n ziel.