orkestduif

Terwijl ik aan het bekomen ben van mijn nachtelijke escapades, nippend van mijn bio-koffietje, wordt de zaterdagse ochtendkalmte plots bruut verstoord. De hond holt de tuin in, afgaand op het onheil dat hem zonet uit zijn dutje haalde. Een duif zo blijkt. De sneeuw en vrieskou mag dan langer duren dan verwacht, dit exemplaar meent dat het welletjes geweest is. Heftig klapwiekend gaat ie de boom te lijf. Er moet en zal een nest gebouwd worden. Buigen zal ie, de winter. En zo ook de wilgentak. Met alle geweld van de wereld orkestreert ze het intrede van de lente. We blijken vandaag dus met tweeën, timmerend aan ons nieuwe seizoen.

pompidou

Na een week van schipperen tussen zin en onzin op't werk, laat ik me toch maar overhalen mee te gaan naar de lokale kroeg. Avondje pintenpakken met collega's, kelken chimay passeren de revue, een openhartige babbel met de baas, frustraties worden uitgesproken en erkend, hij mept me achterover met de melding dat ik dringend gepromoveerd moet worden. Nog meer chimay om te bekomen. Een rit Halle-A'pen die ik op één of andere manier heelhuids weet te volbrengen. Veel te laat onder de wol. Het was me het nachtje wel.

The morning after. In de vitrine van de bakker om de hoek steekt de koffiekoek zijn tong naar me uit. Ik denk aan het gesprek van enkele dagen eerder, in diezelfde winkel. 

"En zijt ge naar Parijs geweest?" vraagt de bakkerin aan de kleuter voor me.

"Jaaaah!" antwoordt-ie verrukt. "We zijn naar sentre poepie-toe geweest!"

"Oh?"

"Ja, sentre poepie-toe," vervolgt hij met enige serieux, "want daar mag je geen scheetjes laten, hé mama?"

Met de glimlach kom ik thuis. De hond hijgt me vrolijk welkom. We gaan de kater verzuipen. Om te beginnen in de verrukkelijke weldaad van vers minneola-sap. En daarna in verstand op nul. Koppie-toe en vijfendertig jaar jonger. Ik kan er weer even tegen.

dreams

klik hier voor muziek..."dreams" fleetwood mac

Now here you go again
You say you want your freedom
Well, who am I to keep you down?
It's only right that you should
Play the way you feel it

But listen carefully to the sound
Of your loneliness
Like a heartbeat drives you mad
In the stillness of remembering 
What you had
And what you lost...
And what you had...
And what you lost

(Oooooh)

Oh, thunder only happens when it's raining
Players only love you when they're playing
Say, women...they will come and they will go
When the rain washes you clean, you'll know
You'll know

Now here I go again, I see, the crystal visions
I keep my visions to myself
It's only me
Who wants to wrap around your dreams and
Have you any dreams you'd like to sell?
Dreams of loneliness...
Like a heartbeat drives you mad...
In the stillness of remembering 
What you had
And what you lost...
What you had...
Ooh, what you lost

Thunder only happens when it's raining
Players only love you when they're playing
Women, they will come and they will go
When the rain washes you clean, you'll know

Oh, thunder only happens when it's raining
Players only love you when they're playing
Say women, they will come and they will go
When the rain washes you clean, you'll know
You'll know
You will know
Oh, oh, oh you'll know

godfried van bouillon

Terwijl de hond zijn "play-dead"act heeft opgegeven en zich volop concentreert op "hoe staar ik iemand omver", roer ik de meest helende soep van de week bijeen : godfried van bouillon, dé held als 't erop aan komt een slag om genezing te slaan.

Kort stoven in een weinig olijfolie: fijn gehakte selder, ajuin, wortel en vers gemalen zwarte peper. Rundsbouillon toevoegen en -om het helemaal kracht bij te zetten- een klompje verkruimelde feta-kaas. Zout is overbodig: daar zorgen de selder en de feta al voor.

Meer wapens hebt ge niet nodig op het slagveld... Aanvalleuh !!!

play dead

My dog, playing "dead" in order to get my attention (while I'm cooking pancakes)

But then, suddenly, the cat in the garden wakes him from zombieland...

And finally, peaking and trying to find out whether I noticed the lapsus in his not so perfect act.

moonscape

Eindelijk wat beter. Tijd om dat te vieren dus. En al werd de Gaby-melk al lang opgeslurpt in het gezelschap van het Nesquik-konijn, pannenkoeken laten zich probleemloos prepareren met 't soja-alternatief : 3 eieren + 1 koffiekop bloem + 1/2 pakje vanillesuiker + scheutje honing + bio-sojamelk ... mix it ... klontje boter in de pan ... and ready to launch !

Terwijl de eerste ligt te smeulen in de pan, ontdek ik dat het plezier 'm niet enkel in de smaak zit, maar ook in het maanlandschap dat ontstaat en dat zich pas aan je toont als je de deegplak omgooit. Alsof de kraters en heuvels die 's nachts aan de hemel staan in je pan zijn neergedaald. De hemel op't fornuis. En de stem van mijn moeder wanneer ze een onvolmaakt exemplaar aan me presenteert: "Het is er ene met armkes en beentjes!" Een pannenkoek met ledematen. En de kans die dan ontstaat dat ie de keuken uit rent. Heerlijk! Ik heb 't ongetwijfeld van haar, die vreemde kronkels. Zolang we ze bruin bakken, laten we ze graag de vrije loop. Hup, hup, de wijde wereld in...

flou artistique 2

gaby

En terwijl ik het weekend doorbreng als couchpotato, blinkt mijn lief uit in het pamperen van zijn wederhelft. Of hij nog iets moet meebrengen van de winkel, vraagt hij. "Speciale verzoeken, goestingskes, wenselijkheden?" Dat ik zin heb in een blauwe chimay wordt genegeerd alsof hij oostindisch doof is. "Neen, niks speciaals dan," geef ik op. Hij trekt de koude buitenwereld in. Hond en ik druilen hem een beetje na. Een half uurtje later kondigt het gemorrel aan de voordeur zijn terugkomst aan. "Ik heb nesquick bij, dan kunnen we chocomel maken." Chocomel, zonder k. Want zo heette dat, dertig jaar geleden. Boodschappentassen worden uitgeladen. "Nesquick en ... Gaby-melk!" gilt het lief dolletjes. "Die kón ik gewoonweg niet laten staan!" We worden melig bij het zien van het oude icoon: de vorm, de ribbels, de alu-dop die eens geopend voor altijd geopend is. "Ik wist niet dat ze dat nog maakten?" "Ik ook niet, maar in Match verkopen ze die dingen wel nog, zo blijkt." Ik waan me plots weer vijf, hangend aan de rokken van mijn moeder. Zeurend. Want ziekjes. En hopend dat er straks pannenkoeken worden gemaakt. Of gewonnen brood, want met gaby in de aanslag, is alles mogelijk en niks verloren. 

under construction

Mijn huis van baksteen
en't lijf waarin ik huis:
huis in huis.
Ben ik dan een inbreidingsproject ?

hoe 't hospitaal je "zijn" reduceert tot 'n barcode, te scannen voor operatie x