bug's ball

Van alle torretjes in het bos zijn de mestkevers de meest intrigerende: nergens zijn ze te bespeuren, totdat een zwijn een drol dropt. Ho maar, dàn is het feest! Uit alle richtingen komen ze gekropen: opgeblonken en met een gevoel voor richting om U tegen te zeggen. Hoe doet dat onderkruipsel dat toch, zo zonder gps of google-maps? Terwijl in het bestaan van de humane soort Tinder en consoorten nodig zijn om "de andere" te vinden, vinden deze creaturen mekander als spelden in de (hooi)berg stront.

Ik neem me voor nooit meer te zeggen dat ik "in the shit" zit. Het blijkt een beloftevol omen...

parfois

Ergens in de nacht
en wanhoop op de wegen
kruipt het duister in mijn hoofd.

dokter bibber

Ik breng valavond door in de tuin, laptop op schoot, werkend. Want de baas vraagt me om de planning van de lopende projecten (en meer in mijn agenda?), terwijl mijn huisarts me gisteren waarschuwt dat mijn hartklachten vragen om een alternatieve planning (en minder in mijn agenda!). In gedachten verzonken kijk ik even op van het scherm en tuur de hemel in. Onscherp. Ik krijg het beeld niet scherp. Hoe ik ook knipper met mijn ogen de wolken ogen als een bewogen foto. Tot ik merk dat de hele buurt wél haarscherp staat. De wolkenbreier heeft vandaag de daver op't lijf. Dat stelt me gerust: ik ben niet de enige met mankementen. Het waait wel over. Morgenochtend sta ik op met een helder firmament, klaar!

melancholouis

de blik in de ogen wanneer het doordringt dat het verlof voorbij is
(en hoe een hond op zijn baasje lijkt)

lost and found

"het Labyrint" door Gijs van Vaerenbergh, C-mine Genk

Ik was het even kwijt, mijn onverwoestbaar optimisme. Het verlies ervan is als een mentale kanker die zich -eens binnen- razendsnel weet te nestelen in 't diepste van je gedachten en je hele binnenkant verteert. Zwarte verbittering als parasiet op 't eind van de grauwe tunnel.

Gisteren, na oplevering van een bouwproject in het Limburgse, daagt het me dat ik de Oostkantons waarschijnlijk lange tijd niet meer zal doorkruisen. Ik profiteer ervan nog snel even langs de nieuwste creatie van Gijs Van Vaerenbergh te passeren. Als afscheid. Het Labyrint in C-mine dwingt me tot onverwachte perspectieven. Een andere kijk. Daar, in Genk, vind ik mijn vrolijke ik terug: ogen open, kijkend naar wat is, met oog voor het goeds dat erin schuilt, hoe klein ook. Als dankbaar thuiskomen in een ouwe site, de mijne.

futur composé

When lights fade out en human creatures end up in caves ... it must be Tomorrowland !

Tomorrowland 25.07.2015

de kat

hooilympics

revisited

Nadat ik mijn voeten heb vereeuwigd op papier, neem ik een duik in mijn tweede leukste vakantietijdsverdrijf: de gedrukte letter van de fictie. Gisteren nog vroegen collega's me of ik op vakantie ga. Vakantie als in "naar het buitenland". "Nee, geen plannen in die richting," zeg ik op bijna verontschuldigende toon. Want vakantie in eigen land is als leven op een kluitje, weinig spectaculair, niks om over naar huis te schrijven. Wanneer ik vergezeld door hond en glaasje wijn aan een nieuw boek wil beginnen, tref ik een postkaart aan tussen de eerste pagina's. De bib-bezoeker die De Verborgen Geschiedenis van D.Tartt eerder uitleende, neemt me mee naar het azuurblauwe Lissabon, met zijn trams, tegelgevels en het hart op de goeie plek. Ik herbeleef een heerlijke citytrip op de achterkant van mijn netvlies. Kilometervreten in overtreffende trap, hier op mijn Waalse kluit.