den entree

Den entree is klaar... nu de rest nog!

( het feestcomité uit de buurt treft alvast de nodige voorbereidingen :-)

 

kat van damme

uit de oude doos : de tuin van Karel van Dammestraat 52 mét bijhorende kat (JBA, RIP)

kvd

uit de oude doos : de tuin van Karel van Dammestraat 52 Merksem, toen ik er net introk, zo'n negen jaar geleden

rozoranje

on the move

... het verhuizen is begonnen ...

bluesette

Het valt me op: van zodra je afscheid gaat nemen van een plek, een moment, van iets of iemand die je genegen is, dat je dan intenser begint te kijken. Naar de lucht boven je hoofd. En hoe een dode boom erheen graait. Naar het gammele bruggetje waarvan je elke sompige plank kent. Naar het alles in de polder waar je 101 pogingen hebt ondernomen je hond scherp te stellen op de gevoelige plaat (en daar nog altijd niet in slaagt)... Alsof "achterlaten" de magische sleutel is om oogkleppen te laten afvallen en je verplicht wordt om te verstillen Want er is plots zoveel te zien. Zoveel wat verhuisdozen niet kunnen vatten.

kabouter

De bossen bij Gonrieux. De kabouters geven niet thuis. Op mijn werf zijn ze evenmin (al meent de aannemer wél dat ze daar alles zullen afwerken). En dus gebeurt er niks. Noppes. Rien de rien. Behalve het vallen van de bladeren. En mijn diplomatisch geduld.

choc chip cookies

Met dank aan Jeroen M.

Onze pa was jarig eerder deze week. En moederkesdag hadden we twee weken geleden per sms gewenst, dus dat was wat magertjes. Dus boekten we zondagnamiddag als Temse-dag.

250gr zelfrijzende bloem - 60gr havermout
1 pakje vanille suiker - 1 ei - 120gr zachte boter
pure chocola, in chips of zelf gebroken

20 minuutjes op 180°C

Wat geef je een gepensioneerd stel nog cadeau tegenwoordig? Zelfs de uitdrukking "ze hebben alles al" is hopeloos achterhaald. Ik besluit terug te keren naar mijn naïeve kindertijd en zelf iets in mekander te flansen. Hoeveel knutselwerkjes hebben destijds niet aan de keukenmuur hangen blinken, totdat ze ver voorbij het vergeeld stadium waren? Desalnietemin vonden mijn ouders plezier  in de schepsels van hun creatieve kleuter. Voor herhaling vatbaar dus en hoewel 't gewaagd is om mijn ouders -en dan vooral mijn kookweetalmoeder- iets te eten cadeau te doen, kan ik niets beters verzinnen dan hen te verrassen met chocolate chip cookies. Jeroen Meeus maakt me wijs dat 't een fluitje van een cent is, dus voila, zondagochtend dis ik mijn kommen op vanonder 't stof. 't Lijkt een eeuwigheid geleden dat ik in de potten stond te rommelen. Geen tijd gehad. Mijn bescheiden aanrecht lijkt zich te rekken om aldoende een goeie landingsbaan der baksels te zijn. En zo geschiedt.

Enkele uren later friemelt mijn mams de authentiek verpakte (in bakpapier met touwtje errond) koekjes los en glundert om wat op haar schoot ligt. "Hmmmm," ontglipt haar lippen, smakkend ongeduldig om de eerste te proeven.

Daar doe je't voor. Ik kom thuis in mijn "zijn" dat lange tijd op reis was. Home sweet home. Long time no see. En van plan hier langdurig te blijven.

the end of speech

De buurman naast mijn buurman gaat dit weekend verhuizen. "Genoeg van al die brouîn manne", waarmee hij de turken, marokkanen en andersoortig medemens bedoeld. Zelf is hij loodgieter en betaalt hij wèl belastingen. Als enige in de straat, als je de denegrerende toon waarmee hij dat alles proclameert mag geloven. Dat hij hoog verheven is boven het gepeupel in de buurt, daarover bestaat met andere woorden geen twijfel.

De buurman naast mijn buurman gaat dit weekend dus verhuizen. Sinds eergisteren staan er parkeerverbodsbordjes voor mijn deur. Naar goeie gewoonte negeren we die collectief, en naar goeie gewoonte zijn we van plan om -morgenochtend, van zodra de verhuiswagen arriveert- onze vierwielers met de glimlach te verplaatsen. Want we wensen hem 't beste toe. En helpen graag waar we kunnen. Zo werkt deze buurt, al jàren.

Behalve voor deze buurman dan. Hoewel hij mijn auto kent, grijpt ie om 00u30 naar de telefoon, belt de smurfen der ordehandhaving, die vervolgens bij mij aanbellen, waarna ik mijn vehikel verzet om tot slot een boete te krijgen.

Dat communicatie stopt, onder mensen, zomaar, daar word ik zo triestig van. Hoe laag kun je vallen, als je spreekt met pictogrammen ? Bestaan daar bordjes voor, of enkel dwangbuizen ?