zaterdag 12 maart 2011

krokuskoppel+

Love is in the air, that's for sure.
Amper een week geleden blog ik over het krokuskoppel dat fragiel in mijn tuintje staat te pronken, of de snoepers hebben er al een kleine pagadder bij ?!

Geen ontkennen meer aan : het belooft een schoon voorjaar te worden...

rue du panorama

Nu nog een naam zoeken voor m'n twee thuis die hier weldra uit de grond komt groeien... Alhoewel, wat zijn woorden nog als je ogen je de mond snoeren ?
zicht op Gonrieux, vanuit mijn straat

timesharing

Een vlakte in de Westhoek, de wind als soundscape, een frisse neus halen op ondergelopen velden, een stel dartele mannen dollend in de wei en als afsluiter een romige kop koffie die alles samenvat : tijd nemen om iets moois te maken, het laten bezinken, er met mondjesmaat van slurpen. Want je hebt de smaak te pakken en hoopt dat ie lang op je tong blijft hangen. Niks mis met wat zoetigheid.

dinsdag 8 maart 2011

en panne

four et fourchette

Wie ooit in mijn keuken vertoefde, weet dat ik een zwak heb voor een allegaar rommeltje aldaar.
Afgelopen weekend vond ik een zielsverwant in Four et Fourchette, een no nonsense restaurantje in Wenduine. Met slechts negen gasten zitten we letterlijk in de keuken van de kok. En terwijl hij mijn smaakpapillen in de watten legt, glijden m'n ogen over de oase: potjes, pannen, doosjes, snuifjes, babbeltje, kruiden, lampjes, sneetje brood, zilver bestek, knisper, kopjes, buren gearriveerd, takjes, reepjes, soepje, vleugje, 't taaltje, sausjes, scheutjes, geuren, struisvogel, babbeltje babbeltje, proevertje voor, hapje na, aangepaste wijnen, ... én een AGA-fornuis. Even waan ik me in een tijdloos cocon. Eerlijk. Heerlijk.

kempische nekkerhal


Het tuning salon voor gepimpte koeien was niet wat je noemt een groot succes.

boerenlogica

De boer liet zichzelf even gaan, ergens in Zammelsbroek Geel

vrijdag 4 maart 2011

krokuskoppel

Na't lange kluizenaarschap
op kantoor
pronkt plots
een koppeltje in de tuin.
Lente, gegroet!

hondenleven

Lang weekend. Uitslapen tot ver voorbij het krieken van de dag? Een hond die je komt wekken om 06:00. Uit gewoonte. En weer afdruipt na de vaststelling dat de vormeloze bult in het dekbed er nog niet aan denkt in beweging te komen. Poging twee rond achten. Zonder succes. Ronddrentelen. Ijsberen. Trap op trap af. Dan maar de grove middelen om negen uur : zoeken naar het stukje wang en er een natte neus tegenaan drukken. Werkt altijd. He wins.
De dag is jong, de hemel blauw, de zon schijnt en het enthousiasme kwispelt je wakker. Er zijn erger dingen denkbaar.
Louis, wekker van dienst