Voor de zoveelste keer werd ik vanmorgen wakker op een uur waarop de meeste zondagsmensen zich nogmaals omdraaien en verder dommelen in dromenland. Meneer Louis was solidair en vond -net als mijn slaap- dat de nacht lang genoeg geduurd had. Hij deed er zelfs een schepje bovenop en liet duidelijk blijken dat 't nooit te vroeg is voor een ochtendwandeling. "Ik doe geen oog meer dicht, misschien kunnen we hier of daar een zonsopgang meepikken," wauwel ik in mezelf.
Tien minuten later voert mijn nemo'tje ons richting Nederlandse kust, bestemming Zoutelande (What's in a name?). We snellen de duin over en daar wacht ons... een prachtig verlaten strand! De hemel kleurt alsof hij wil concurreren met het noorderlicht, de duinen lijken in lichterlaaie te staan als een inferno, de zilte wind waait ons om de oren, Louis rent door de branding als een lipizzaner op kerstdag.
Wat heerlijk is deze plek op het moment dat de maan nog door de wolken piept en de zon ongeduldig staat te popelen.
