bezonken rood

 

het grote niets

Plots stel ik vast dat m'n inspiratie om te schrijven al een tijdje verdwenen is. Het grote niets baant zich een weg, door de velden, mijn hoofd in. Niets te doen, niets te zien, niemand te ontmoeten. Zelfs de wolken verwateren tot één monotoon grijs en geven weinig perspectief. Als een getormenteerde boom houden we ons overeind. Tot de lente zich nestelt in de takken en hoop ontluikt als bloesems, de voorbode op een zomerse oogst...

augurkenslasoep

De moestuin. Augurken groeien er dat 't een lieve lust is, maar wat doet een mens in het dagelijks leven zoal met die dingen? Rauw in een slaatje zijn ze niet om over naar huis te schrijven. Opleggen in't zuur is zo cliché. Dan maar de soep in, samen met een ajuintje en een halve krop sla. Het brouwsel is heerlijk en felgroen en smaakt naar meer. Dus heb ik meteen de hele pot opgesloeberd. Mocht je me één dezer op een bezem voorbij zien vliegen, dan heb je één van de bijwerkingen van augurkenslasoep ontdekt. In tijden van eenzame opsluiting doet men al eens gekke dingen. So what... Santé !

oh my dears

De afgelopen weken twijfelden de ranke stengels nog, maar nu, na enkele stevige stortbuien, ploppen de knoppen van het voluptueuze vingerhoedskruid zonder gêne open. Weelderig paars wiegen ze in de wind. Bijen buzzen van het ene kolkje naar het andere. En hoewel het ze met velen zijn, is het verdomd moeilijk om het nectarvolkje te fotograferen. Zéker met een enthousiaste jachthond in de buurt. Ik zoem met m'n lens van links naar rechts, zoek als een cycloop naar het perfecte kadrement. Ik blijf wat op mijn honger zitten, dé foto komt er niet van. Tot ik verop -nauwelijks hoorbaar- een takje hoor kraken. Ik stel m'n blik een kwartslag bij en zie... een reetje poseren. Doorgaans bijzonder schichtig en -als ze een zweem van je opvangen- nemen ze de benen nog vóór je een glimp van ze krijgt. Maar niet vandaag: ik krijg alle tijd om te gluren, minutenlang. En wanneer ik denk "wat een zalige elegantie!", wordt m'n voyeurisme beloond met een tweede reetje dat aan komt kuieren. Oh my dears, het vinden wat je niet zoekt, het smaakt als honing op m'n ziel.

kam-pioenen

 Soezend onder de parasol, vullen de pioenen de lucht met hun heerlijke aroma.

Weelderig wuivend in de wind, de helden van m'n Waalse tuintje.

 

la vie en rose

streepje zon

brood in wording

buzz lightyear

Sinds twee dagen hebben we een nieuwe huisgenoot. Ik krijg niet genoeg van 'm: hoe hij stuntelig door de woonkamer vliegt, zich geen blijf weet met zijn XL-poten, ongecontroleerde salto's rond de lampen buitelt, zijn lichtfetish achterna, ... en dan plots -alle wetten der gravitatie negerend- op de muur strandt, als een ongelukje dat al bij al wel bevalt. Hoewel de hond niet overtuigd is, beslis ik dat hij mag blijven, daar op de Costa Blanca. Zolang hij de social distance maar respecteert en m'n mojito met rust laat.