vers van de pers(wee)

... amper 24 uren oud en al helemaal op eigen benen ...

l'eau noire

l'Eau Noire, Couvin

the only way is up

Je hebt van die weken dat alles bergaf lijkt te gaan. Leven met de rem op. Remmen, ik hou daar niet van. Doe mij maar uitdagingen waarbij je 'ns compleet löss kan gaan. In de bossen vind ik het antwoord: een forse U-turn maken. And so, the only way is up !

touchdown

blaffeturen

bauhaus am klavier

Vorige week laat ik me in de pianoles ontvallen dat ik uitkijk naar het eerste stuk waar ik eens "echt een hele kluif" aan heb, zo eentje waar je weken en weken en weken op moet wroeten om het ietwat in de vingers te krijgen, laat staan het aangenaam uit de piano te laten galmen. Mijn juf neemt zo'n uitingen ter harte en duikt in haar uitgebreide collectie partituren om er een kluif van dienst uit op te dissen. "Een sonatine van Hengeveld," legt ze me vandaag uit, "da's een Nederlands componist, jaren dertig ongeveer, uit het modernisme," en ze kijkt me aan met blinkende pretoogjes. "Denk Bauhaus, hé, zo rond die periode," doet ze er nog bovenop, goed wetende dat ik het heerlijk vind wanneer kunsten als muziek en architectuur elkaar vinden. Ze speelt het stuk voor, vult de ruimte met het interbellum, ik eet de noten uit haar hand. Mocht je de komende weken onhandig getokkel horen in Katlijne... dat ben ik, notenbalken bouwend op mijn klavier. Want ik heb de bouwvergunning gekregen, vandaag, van de juf.

d'avond valt

d'avond valt, in schaduwen, op het mossig deken waaronder de lente slaapt

schuin is het nieuwe recht

knorr

Nadat de dokter heeft vastgesteld dat het geen griep maar wel een zware bronchitis is, knikt ze dat het een goed idee is om de zuivere Waalse luchten op te zoeken om uit te zieken. Dus keren Louis en ik het fijn-stof-Flanders de rug toe en vertrekken naar mijn Ardeens mini-sanatorium van dienst. Onderweg brult mijn keel het meermaals uit en lijken mijn longen verwoede pogingen te doen zichzelf binnenste buiten te keren. "Wacht maar tot ik jullie zo meteen bombardeer met antibiotica," spreek ik ze toe. En dat ik ergens onderweg ook zakdoeken moet kopen, bedenk ik. Ik stop bij de Lidl in het dorp. "Zakdoeken. Zakdoeken. Niet vergeten. Zakdoeken," knoop ik mezelf in de oren. Ik kom buiten met een doos Nesquik, twee varkensmignonettes en een blik Tomatensoep-met-balletjes. Zonder zakdoeken. Het is de soep die 't 'm deed. Afdwalen in puur jeugdsentiment: tellen hoeveel ballen er in het bord van je broer dobberden om dan met een grote pruillip een scene te maken omdat je benadeeld werd. Het is de soep die 't 'm deed, al die ballen, vandaag, allemaal voor mij!

Ik zal mijn neus wel snuiten in de vierlagige kerstservietten.