zondag 30 juni 2013
schaap
Hoewel ik liever een hond zou zijn, mag je me gerust een schaap noemen. Grazend op de spreekwoordelijke dijk tussen werk waaraan geen einde komt en anderzijds een zee van tijd. Dreigende wolken erboven. Waarom doet een mens 't onmenselijke ? Welke krol op mijn hoofd is de foute richting uitgegaan, naar binnen gegroeid, de hersenpan doorgedrongen en woekert daar als een distel in de wei? Ik weet 't niet. Ik herkauw herkauw herkauw. Burhps. En slik door. Nog één maand en dan nooit meer. Bye bye Merksem, welcome Brave New World.
zaterdag 29 juni 2013
cheeeez, gromit!
 |
Terwijl ik me zorgen maak over mijn sociaal leven (of het ontbreken ervan) heeft monsieur Louis niet meer nodig dan een gevulde mok. De wereld daarrond is onbestaande, een groot vacuum, niet relevant. Tijd stopt. Now I wanna be a dog!
vrijdag 28 juni 2013
dinsdag 18 juni 2013
new site
"Vroeger hadden we hier ruim 20.000m² opslagruimte, kunt ge dat geloven, 20.000! Nu houden we't bij amper vierduizend. En het blijft moeilijk. Moeilijk." Vervolgens dwalen haar gedachten af.
Van het gebouwencomplex dat ooit gonsde van de activiteiten is niet meer dan een verlaten skelet over. Zich stuiptrekkend verzettend tegen aftakeling. De metallurgie en het verval ervan laat zijn sporen na in deze Luikse contreien.
Een klant op kantoor heeft alles opgekocht en grootse plannen in gedachten. De oorspronkelijke eigenaars worden ontheemd... Ze mogen blijven, dat wel, maar dan als huurder van wat ooit hùn site was.
Ik kom er de boel opmeten, registeren wat al dan niet meer bruikbaar is. Ik voel me een aasgier, een lijkenpikker, een deurwaarder. Wetende dat ik als architect binnen enkele maanden de werkplek van velen kom wissen. En de tastbare restanten van hun herinneringen aan beter'tijden.
Ik mag niet mopperen. Dat het er vandaag een bakoven is, neem ik erbij. Crisis krijg je liever niet voorgeschoteld. D'één z'n dood is d'ander z'n ... Ik zag Pietje vandaag in d'ogen. En had geen zin meer in boterhammen.
maandag 27 mei 2013
numéro
Vrezend dat het aanvragen van een huisnummer in Wallonië een nachtmerrie zou worden zoals we die kennen van pakweg de dienstverlening van Belgacom, Electrabel of erger nog De Fiscus, neem ik met een klein hartje de gsm ter hand en bel naar de gemeente Couvin. Dat het huis er nu staat en zo goed als wind&waterdicht is en dus deze zomer af zal zijn. Dat dat laatste "met een korrel zout te nemen is" krijg ik niet vertaald in mijn Google-translator dus laat ik die wetenschap achterwege. In mijn hakkelend frans word ik driemaal doorverbonden en vrees dat de vrees gegrond is. Totdat ik de juiste dame op de juiste plek aan de lijn krijg. Een pittig lentezonnetje breekt het wolkendek en warmt mijn kippenvel. "Pas de problème, madame." Ze zou later deze dag even terplekke passeren en me vervolgens terugbellen. Een ongelovige "ja ja dat zal wel" flitst door mijn gedachten en ik schrijf alvast een kattebelletje in mijn agenda dat ik morgen opnieuw naar Couvin zal moeten bellen. Maar goed weer houdt aan. Twee uurtjes later weet de vrolijke stem me te vertellen dat ze de werf heeft bezocht en dat "4" het huisnummer van mijn kersvers architectenbureautje wordt. En neen, ik hoef daar verder geen formulieren voor in te vullen, bevestigt ze me. Point final.
Ik kom thuis en bekijk de voordeur. Ik zie ze, met 8-jaar-krassen-van-de-sleutelbos. Met de omgekeerde frietzak-A. En de deurbol waarop buurjongetjes maar wat graag de wetten der gravitatie uittesten. Binnenkort zal ik de deur van Merksem achter me dichttrekken, ze ruilen voor een meranti exemplaar 180km verderop. Ik word wat week. Totdat ik Louis aan de andere kant hoor piepen en kwispelen, me welkom heet. En ik vermoed dat ie dat 180km verderop ook zal doen. Want het bos ligt er achter de hoek. Meer hoeft een voordeur niet te zijn. Altijd op een kier, naar 't plezier. Op nummer vier.
vrijdag 24 mei 2013
Abonneren op:
Posts (Atom)