scotty

"beam me up scotty" ofte, zot zijn doet geen zeer

contournée générale

uitzetten van mijn nieuw kantoor - aka: zelden zo graag fluo-oranje op grasgroen gezien

imperfectie

Na een dag vol inspiratie op school en de bijhorende pedagogische trap onder de kont ("doen wat je graag doet is een keuze die je zelf in de hand hebt"), en na vervolgens een ommetje langs mijn waalse werf in spé, kom ik moe maar voldaan thuis. Hoeveel indrukken een mens kan hebben op een dag ? Veel. En die dag wordt fijn als die indrukken imperfect zijn. Als er nog foutjes zijn en mogen zijn. Als je merkt dat iets in wording is, nog vol van energie, want het bruist binnensmonds en broebelt in gedachten van de brouwer. Op die positieve golf, surf ik mijn dagelijkse ritje over facebook, wanneer plots een banaal beeld op een onbeduidende designlink mijn oog treft: een avocado-snijder! Hoe triest ben je als ontwerper als je meent dat de wereld daarop zit te wachten? Ik slef naar de keuken en mijn honger naar inspirerender dingen (en naar een lekkere hap) wordt meteen gestild bij 't zien van mijn eerste homemade-brood: getooid met een korst vol kraters geurt ie naar "meer van dat". Graag!

wunderbar

uit "Land van Ergens" van M.Eyskens

sjattepoemel

° ... °
° het moet waaaaaw zijn °
° de noodzaak van een suikerloos eetregime °
° de blog van een schilder-danser-architect die zoekt en enkel impasse vindt °
° ramadammers teisteren mijn nachtrust °
° internationaal niveau, voor minder gaat hij niet °
° de overschreden drempelwaarde die me voor't eerst naar een advocaat drijft °
° frigoboxen in het populaire wij-zijn-hip-park °
° projectontwikkelaars, hun allergie voor ruïnes °
° het chinees opleidingskamp voor olympische turnsters in spé °
° zien en gezien worden °
° survival of the loudest °
° een huis met drie nieuwe smaken °
° ... °

Omdat mijn lokale bib "zondag rustdag" als heilig beschouwt, spring ik op mijn fiets richting Permeke. Want mijn geest heeft voedsel nodig. Mijn hersenkronkels hebben honger. Na een bewogen week lijkt mijn mentaal rantsoen opgesoepeerd. Tot ik de woordentempel binnenga en de mini-expo opmerk. Joke-Leonare Desmet verzamelde papiertjes, bonnetjes, briefjes en ticketjes die lezers in de uitgeleende boeken achterlieten en vatte ze in kadertjes. Heerlijk, die schaalschok. Terwijl mijn week overschaduwd werd door een collega met grootheidswaanzin, landt mijn weekend in een heldere poëzie die kracht put uit het alledaagse: een bonte collage van boodschappenlijstjes, een ode aan de liefste mama, twee pasfoto's, een zelfgemaakte felicitatie-tegoed-bon, 't merci'tje aan iemands sjattepoemel. De kunst zit 'm in het kleine.

pizza della casa

... en de hond die't helemaal ziet zitten !

home-made-pasta-bolognese-saus + prefabbodem + spekjes + basilicum + gorgonzola + oregano + 15 minuutjes op 180°

venus in flames

flames for venus

Eindelijk nog eens een zaterdagavond waarop het blauwe hemel je herinnert dat 't zomer is. De bbq lonkt. Man en hond ook. Even later likken de vlammen aan de grill, wachtend op de marineersels, maar ook: dessert! Want bbq mag dan vooral een uitgebreid hoofdmenu kennen, een diner moet en zal afgesloten worden met een toetje. Zoals venus-in-flames bijvoorbeeld : een gehalveerde perzik, waarover een stevig scheut amaretto, in zilverpapier verpakt. Halfuurtje laten sudderen op de zijkant van je grill. Prefab-pannenkoekje er bij, eventueel bolletje vanille-ijs of wat bruine suiker, en je waant je op vakantie, ergens in Saronno...

venus in flames

gibier mariné

Gisteren kennisgemaakt met mijn gastronomisch najaarsmenu, het wilde zwijn. Eerst leggen ze zich te marineren in het lokale nat om vervolgens opzoek te gaan naar bijhorende truffels. Van intelligente creaturen met zin voor medewerking gesproken !

verloren brood en spelen