2011

flatplan

Structuring the ideas in progress at Drijhoek Geel

redrum

Plots moest ik even aan The Shining denken, daar in Geel...

Het doordraaien door sneeuwisolement slaat wel erg snel toe deze winter.

glimp

... glimp, ofte, waar het naartoe gaat in 't Museum van het Afscheid ...

van de boot gevallen

fading

Writersblock, of beter, sculptureblock... Om de muren op te lopen! Het gevoel dat je barstensvol ideeën zit, beelden die smeken om eruit te komen, maar tegelijkertijd: NIKS. Een heel weekend geen blijf weten met jezelf. "Het mag nu stillekes aan gaan komen, hé Ellen". Maar niks, niks, niks nondegodverdeniks.

Totdat je bedenkt dat dat niks niks meer is dan "een vage herinnering aan wat was".

En voila, je bent vertrokken. Met recuperatie van wat lege flessen en wat brolklei uit de Hema, zo wordt "the study of fading memories" voor het Museum van het Afscheid geboren: een studie van koppen waarvan delen verdwenen zijn. Als 't gesprek met de jonge moeder van om de hoek waarvan je nog slechts flarden herinnert. Of die sprekende blik in de ogen van de concierge, een uitdrukking die vervaagt met de tijd. Of de babbelzieke buurvrouw wiens lippen je je niet meer voor de geest kan halen. Stukjes en beetjes vervagen... Niks houdt me nog tegen.

het leven als een mossel

Vandaag is het besef tot me doorgedrongen dat je maar beter niet als mossel geboren kan worden. Van bij het prille begin krijg je alle vuiligheid van de zee door je strot geramd: je bent tenslotte voorbestemd als levende waterfilter, dus verderstuderen kan je op je buik schrijven, als je die al had tenminste. Neen, aangezien je act als bearded woman niet meteen als succesnummer wordt onthaald, bestaat je grootste uitdaging uit het trotseren van eb & vloed. Nadat je dat lot langdurig op de (mossel)bank hebt uitgezeten, word je uiteindelijk geplukt. Als een maagdelijke schone door een Prins (& Dingemanse). Een nieuwe wereld gaat voor je open, the future looks bright. Net wanneer je bedenkt "misschien moet ik m'n schelpen eens openzetten om wat te zonnen in dit zomers weertje" beland je in 't magazijn van een groothandel die je luchtdicht verpakt. "Dan maar even de adem inhouden," bedenkt je. Als je 48 uren later dan weer op iemands aanrecht uitgepakt wordt en lekker uitgebreid kan ademen, gooien ze je zonder pardon in een bodempje gestoofde ajuinringen en gekneusde tenen look. Totdat iemand je blust met witte wijn en je jezelf comateus zuipt met fatale afloop.

Allicht had je vader andere plannen met je. Iets in de zweedse filmindustrie ofzo. Het kan verkeren.

play at cobra

klik hier voor interview op cobra.be

renegade

I'm letting go
To see if you'll hold on to me
I'm in doubt
Of what is thought and what is real
In our room
Between the shapes I thought I knew
A guillotine
A pillow with feathers like snow
I've come
To a listening post beyond your lines
I'm all ears
To gather clues and look for signs
But I can't hear
The song you sing while you try to soothe
Why are you whispering
While the bombs are falling?
Go easy on me
I can't help what I'm doing
Go easy on me
Oh, I can't help what I'm doing
Hello again
I buried you, where have you been?
My renegade
You came back from the labyrinth
Unlike me
You've looked for things that could be found
And the thread
That guides through black times
Go easy on me
I can't help what I'm doing
Go easy on me
Oh, I can't help what I'm doing
When thoughts
Had outnumbered spoken words
In the early hours
We failed to establish
Who was hurt
Most

Renegade, a winter song by Kings of Convenience