box of chocolates

life is like a box of chocolates

Exit werkgever nummer VI. Er wordt een groot afscheidsfeest gehouden, ik krijg een dozijn bedankjes, een voluptueus boeket bloemen en een kilo chocolaatjes. Exit VI, into some holidays. Tijd voor reflectie. Hoe ik tot dat jobhoppen gekomen ben, de ene job na de andere wegsnoepend? De fout zit 'm in de vraagstelling. Mijn loopbaan laat zich niet vatten door chocolatiers: mijn werk is niet de chocolaatjes, neen, het is de doos waarin zoveel mogelijk is, samen met de drang ervan te proeven.

graphic

Musea, ik mis ze in het weekend, daar in de Ardennen. Al doen de bossen aardig hun best om hun grafisch talent te tonen.

parking K

Nu de winterse nattigheid achter de rug is, trekken we wat dieper de bossen in. Ik was het bestaan ervan weer even vergeten, maar we belanden nog 'ns langs parking K. De witte pijl volgend zie je inderdaad een parking... van sparren. Geen idee welk soort vehikel je hier kan achterlaten. Auto's geraken hier niet, tenzij er een Tesla uit de ruimte komt vallen. 

croc

bose

"Daar heb je 'n boom met een koptelefoon op," schiet er door mijn hoofd. De rest van de wandeling vraag ik me af waarnaar ie luistert: Rammstein, Vivaldi, The Pet Shop Boys, minimal techno uit Japan? Of misschien klinkt er niks dan stilte door z'n Bose en wil ie gewoon z'n oren warmen?

Of misschien... misschien heb ik teveel zuurstof binnen. Dat kan ook.

afscheidsrondje

Na een kijk op wikipedia blijkt het al twintig jaar geleden te zijn: de dioxinecrisis. Als kotstudent was ik baas over eigen kookpot en vol goeie voornemens om de wereld te verbeteren was het de aanleiding om vegetarisch te gaan eten. Jaren hield ik dat vol, zonder al te veel heimwee, tot op die dag dat ik waanzinnig veel zin had in een rolletje chipolata. En toen at ik weer dierenvlees (zo nu en dan).
Het tv-journaal eerder deze week voelt als de zoveelste mep rond mijn oren: de varkensindustrie en het totaal gebrek aan respectvol omgaan met dieren. Ik pleit schuldig. Dat "zo nu en dan" is geen excuus. Dus beslis ik om op mijn stappen terug te keren en haal een rolletje chipolata bij de beenhouwer. Een afscheidsrondje, met puree en erwtjes en mosterdsaus. Vanaf morgen ruilen we die georganiseerde rotzooi voor vegetarische en vooral ethische alternatieven. Dat is het opzet. Nu nog die horrorbeelden van mijn netvlies koken.

forest fog

sneeuwwoudje

blauwtje lopen

Na een gitzwarte nacht vol sterren is het eindelijk zover : zon ! Als omaatjes met reumatische knoken kietelen de oude eiken de hemel, in de hoop dat de zon aan het lachen gaat en haar warmte prijsgeeft. De bodem mag dan nog zwemmen in natte treurnis, de topjes van de berken zonnebaden in het licht. We klimmen de berg op, hoog in het bos, onze kruin tussen de kruinen, en voelen de eerste stralen op ons gezicht. Een blauwtje lopen voelde nooit eerder zo heerlijk.