louis et l'eau blanche

lelie, mét vlieg

Wat zou 't schone zijn zonder 't banale?

opgelet, gevaarlijke deurmat

Vandaag neem ik Louis voor 't eerst mee naar onze nieuwe stek in wording. Ik vraag me af of ie snel zal aarden. Eens over de dorpel gaat zijn snuit alle kanten uit, als een op hol geslagen stofzuiger. Alle hoekjes en kantjes worden gecheckt, om zeker te zijn dat we alleen zijn, om zeker te zijn dat dit huis vrij van is van katachtigen, de aardsvijand. Hij hijgt wat zenuwachtig in het rond. Wanneer hij besloten heeft de contouren van het gelijkvloers te kennen en de ruimte labelt met terreurniveau 0, draait ie zich plots om, komt naar me toe, gaat voor me zitten en kijkt me priemend aan. "Geen eten of wa?" lees ik, en vervolgens gaat ie ostentatief voor de voordeur liggen. "Wie hier door komt, bijt ik z'n been af."

Ik denk dat ik de investering van 'n alarminstallatie voorlopig achterwege kan laten.

punish pink

"Lavatera Burgundy Wine", ofte, nóg rozer is strafbaar

slow

Na wat werfpech en een gebroken ringvinger ga ik vervroegd op verlof. Er zijn erger dingen denkbaar. Ik bol in mijn berlingo'tje over de "spuw"grens naar Waalse contreien. Alsof mijn zuiderse tuin het geroken heeft, trakteert ze me op een geweldige verrassing: de berenklauw is zowat ontploft en vormt een erehaag bij mijn aankomst. Een slak met de kleur van de voordeur begroet me vanuit het gras: "Let's slow down, shall we?"

in the cloud

Terwijl ik met de hond speel, beland ik op de een of andere manier op mijn hoofd. Vraag maar niet hoe zo'n dingen gebeuren, het is nu eenmaal zo. De vraag is wat erger is: op mijn hoofd belanden, of, op mijn hoofd belanden én het ook nog leuk vinden ook. De wereld op zijn kop. Gras in mijn oren. De wolken aan mijn voeten. Vanuit dit perspectief bevind ik me "in the cloud", en dat zonder wifi of 4G... Ik wíst het: blauwe chimay geeft superkrachten!

indian summer

een laatste streepje avondzon 2.0

een laatste streepje avondzon