 |
| stilleven met één zonsondergang, acht windmolens en twee vliegtuigen |
zaterdag 6 juni 2015
veggievleeseter
't Toppunt van luiheid bevindt zich heden op de vensterbank : mijn vleesetende plant met bladluizen erop. Flora with an attitude !
vrijdag 5 juni 2015
donderdag 4 juni 2015
la prima
Op dagen als gisteren ben ik blij dat ik de autodeur achter me mag dichtslaan. Op dagen als gisteren valt het me op hoeveel dieren er omgemaaid worden, als grassprietjes op 't asfalt. Tegen de avond stond de stand op 1 marter, 2 vossen, 1 kraai, 1 egel en 1 vers hoopje pluis waarvan de oorspronkelijke staat niet meer te traceren was. Dagen als gisteren zijn geen pretje. Ik word daar triestig van.
Vandaag echter opnieuw vroeg uit de veren en voor dag en (tijdens) dauw de baan op. Ik neem me voor te focussen op de levende specimen. Het panorama om 06u00 doet alvast een voorzetje. Het klinkt zoals het eruit ziet: zeemzoet. Vogels zingen als romantici pur sang. Terwijl buren nog dromen, weerklinkt buiten louter levenslust. Geen dooie ziel te bekennen ditmaal, onderweg.
Enkele honderden kilometers later land ik tevree op mijn terrasje: drukke dag achter de rug, berg werk verzet, klanten content. De kabouter overschouwt en ziet dat het goed is. Mijn moestuin schenkt me haar allereerste radijs. Als kers op de taart.
De eerste dag van meer van dat.
woensdag 3 juni 2015
dinsdag 2 juni 2015
sterfhuismus
Dag op dag één jaar geleden is het, toen ik het kabinet van de huisarts verliet met de stempel "burnout" op mijn voorhoofd. Of beter, aan de achterkant van mijn voorhoofd, op al het groezeligs dat daar op dat ogenblik woekerde. Het was dàt of mijn afspraak met het sterfhuis met een paar decennia vervroegen, alsdus diezelfde dokter.
Vandaag kom ik thuis in mijn Ardeens stulpje en vind een mus op de dorpel. Te hard tegen de venster gevlogen. En tranen met tuiten bij het zien ervan.
Een jaar later ligt het "vroeger" op het containerpark en rust mijn blik op hier en nu. En komen de belangrijke dingen weer bij me binnen. Zij het soms wat te heftig. Alsof het glas in mijn kozijnen ontbreekt. En ik zelf neig te bezwijken onder de last van alle mussen die mijn huis in sjezen.
Morgen naar Mr.Bricolage en verder timmeren aan de ingeslagen weg. Mijn brug naar morgen kan een nog 'n extra loopplank gebruiken, in balans.
Abonneren op:
Posts (Atom)