poteter

Een grauwe arbeidershut. Een olielamp aan het plafond. Op een hoek van de tafel wordt koffie ingeschonken. Een karikaturaal gezelschap: knokige vingers aan te grote handen, ruwe gezichten met laag voorhoofd, knobbelige neuzen, dikke lippen, flaporen, geprononceerde jukbeenderen en zware wenkbrauwen.

Hoewel dit tafereel 125 jaar oud is, blijft het tijdloos. Want wat anders doen we dagelijks dan ploeteren in onze agenda’s, graven in ons kunnen, spitten in de grenzen van het menselijke en ploegen op de akker waar onkruid welig tiert ?

Ruim een eeuw en nog wat verder blijk ik nog steeds een aardappeleter te zijn. Alle pedicures ten spijt, we zijn Van Gogh ten voeten uit.

Volgens de schilder zelf betrof het hier eenvoudige mensen die leven in harmonie met de natuur. Hij wilde een realistisch boerenschilderij maken, zonder de werkelijkheid te idealiseren of zoetsappig te maken. Hij wilde benadrukken dat deze mensen met de handen die ze in de schotel steken, zelf de aarde hebben omgespit en dat zij aldoende hun eten eerlijk hebben verdiend...

Ik ga maar eens om frietjes, denk ik.

suicidal sheep

variation on "suicidal bunnies"

brannstasjon

Iets doet me vermoeden dat vrees voor bosbranden ongegrond is...

Noorse brandweerkazerne

it takes two

noorstalgie

Als er iets is waar ik geen held in ben, dan wel reisverhalen vertellen. Of beter, vertellen over je vakantie met zulk enthousiasme dat je luisteraars stande pede een ticketje boeken richting oord van verhaal.

Niet dat vakanties mij niet enthousiasmeren. In tegendeel, ze doen alles wat ze moeten doen: batterijen opladen, jezelf hervinden, ... en vooral lange tijd nazinderen. Maar dat overbrengen na de typische "en oe wast?" Moeilijk. Omdat de dingen die de moeite zijn, zelden overeenstemmen met wat je in de globetrotter vindt. Voor de thuisblijver klinken mijn twee weken in 't hoge noorden allicht banaal en alledaags.

Misschien kan ik alleen maar aanraden om te gààn. En stukjes terug mee te nemen naar huis. Geen lokale must-haves of toeristische prullaria. Maar 't banale alledaagse van ginder ver. Zo wordt 't alle dagen vakantie in je keuken. Een ClubMed van de bovenste plank.

zoets op een regenachtige dag

alle dagen natte schoenen, van 't frisbeeën in de "voortuin"

iemand die uitdrukt - in lengte! - hoe kwaad ie is

het onderwerp van kwaadheid

home sweet home

otom

Het regent. Het staakt. Het is een hondenweer, in de lucht en in het verkeer. "Goeiemorgen Rob," zegt de baas tegen ons twee. Ik ga weer op in 't luchtledige. Ik besta niet. Voor hem. De kleuter in zijn speeltuin.

Wat fijn dat de wasco's de muur rozerood hebben gekleurd. En ook al wenen de bladeren, ik word vrolijk in de herfst. 't Seizoen waar achterblijft wat zijn beste tijd heeft gehad. Getij van hoop en verfrissing. Eindelijk weer zuurstof.

Automn in Schaarbeek

scotty

"beam me up scotty" ofte, zot zijn doet geen zeer

contournée générale

uitzetten van mijn nieuw kantoor - aka: zelden zo graag fluo-oranje op grasgroen gezien

imperfectie

Na een dag vol inspiratie op school en de bijhorende pedagogische trap onder de kont ("doen wat je graag doet is een keuze die je zelf in de hand hebt"), en na vervolgens een ommetje langs mijn waalse werf in spé, kom ik moe maar voldaan thuis. Hoeveel indrukken een mens kan hebben op een dag ? Veel. En die dag wordt fijn als die indrukken imperfect zijn. Als er nog foutjes zijn en mogen zijn. Als je merkt dat iets in wording is, nog vol van energie, want het bruist binnensmonds en broebelt in gedachten van de brouwer. Op die positieve golf, surf ik mijn dagelijkse ritje over facebook, wanneer plots een banaal beeld op een onbeduidende designlink mijn oog treft: een avocado-snijder! Hoe triest ben je als ontwerper als je meent dat de wereld daarop zit te wachten? Ik slef naar de keuken en mijn honger naar inspirerender dingen (en naar een lekkere hap) wordt meteen gestild bij 't zien van mijn eerste homemade-brood: getooid met een korst vol kraters geurt ie naar "meer van dat". Graag!