walk out

Al maanden word ik geteisterd door tweestrijd, of beter, veelstrijd. Duizend-en-één plannen huizen in mijn hoofd, tal van ideeën kruisen mijn pad en ik doe ... niks. Er dienen zich zoveel wegen die ik kan bewandelen aan, in alle richtingen en alle richtingen evenveel de moeite, waardoor kiezen verliezen lijkt. Het dwingt me tot trappelen ter plekke. Ik ben daar niet goed in, in dat "ter plekke".

Al maanden zoeken we de bossen op, wandelend, om dat hoofd van me leeg te maken. Miezerige regen in Ardeense contreien, het helpt altijd. Het is daar, tussen die oude bomen, dat donkerte vervelt, het zonlicht zacht binnendruppelt en een paadje zich vanuit de mist ontrolt. Waarheen weet ik niet, maar het knispert alvast prettig onder mijn voeten.

tzwarte woud

stoel gespot

De P-stoel ... designed by TheForest !

lost and found

Bomen verliezen.

Zich op weg naar huis bedacht :

Ze winnen op't eind.

tomate crevette

Als je oogst zo groot is als de garnaal die er normaliter in past, dan weet je:

vanavond toch maar beter naar 't frituur gaan.

heksenketel

Zo'n acht jaar, elk weekend, zolang vertoeven we in de bossen van Gonrieux. Het is vertrouwd geworden zonder saai te zijn. We kennen het bos ondertussen op ons duimpje: wanneer er zwijnen in de buurt zitten (je ruikt ze!), welke planten als eerste in herfstmodus gaan (varens!), waar we de eerste vliegenzwammen mogen verwachten... De trip hierheen voelt als het vlaams opgejaagd wild van me afschudden en thuiskomen in 'n waals peperkoeken huizeken. Straks nog verse brandnetelsoep op 't fornuis en je mag me heks noemen.

na regen komt zonhorizon

kabouterdorp

Het is zover: heerlijke herfst ! Bossen bruinen in de najaarszon, riviertjes zwellen terug aan na welkome regenbuien, de fris klammige lucht swiffert doorheen m'n sinussen en de bouwsector der kabouters beleeft weer hoogdagen.

barn

Dat ik zo weinig blog, de laatste tijd.

Na dat zinnetje kijken mijn vrienden me vragend aan.

"Dat is waar," zeg ik. "Geen inspiratie," vervolg ik, "mijn gebrekkige skelet slorpt de laatste tijd zoveel energie op, dat er weinig overblijft voor wat anders."

Vervolgens wordt er snel naar een ander onderwerp overgeschakeld.

Veertiger zijn met artrose in je lijf, voelt soms als gevangen zitten een afgeleefd schuurtje, verweest in de wei. Soms trek je je op aan het frisgroene erom heen. Soms drukt het dreigend wolkendek je de grond in. Tot de hond aan komt hollen, staart olijk zwiepend, tong en oren alle kanten uit flapperend, me besmettend met bakken vrolijkheid.