groengrijs

mrs brown

 

Chimay & The Woods of Mrs. Brown

woodstock

De zon schijnt, het bos lonkt. Maar we mogen er niet in. Vandaag is een jachtige dag: jagers verknallen hun kruit in het wilde weg, het wild loopt voor z'n leven. Dus verkassen we naar de stilte enkele dorpen verder. Bij het openzwaaien van mijn autodeur waait een heerlijke geur mijn snuit tegemoet. Vers gehakt. De hond kwispelt, wetend dat hij er straks zijn tanden in kan zetten: stokgooien, hij raakt het nooit moe. Love, peace & happiness. In het bos. Het kan.

qui oui

qui oui ... zoals ze zeggen in Wallonië

nie wieder

Het bos mag dan feestelijk kleuren, het is een grijze dag. Terwijl ik naar Wallonië rijd, vertelt een man op de radio hoe hij onlangs zijn vrouw verloor bij een laffe aanslag in New York. Hoe hij verder moet, alleen. "Zie mij hier nu staan, op 11 november. Op Wapenstilstand moet ik mijn allerliefste vrouw ten grave dragen. Symbolischer kan haast niet." Met een krop in de keel, passeer ik het grauwe Charleroi. En de wegwijzer "Cimetière Militaire". Even later sta ik in een desolaat park omringd door honderden namen, honderd jaar geleden in de vuurlinie van laffe aanslagen. "Zie mij hier nu staan," moet het geklonken hebben, daar, toen, thuis.

bruingebakkenbos

weer herfstweer

l'eau noire

l'Eau Noire ... sommige rivieren hebben hun naam niet gestolen.

nuts as big as my head

Sinds een weekje heb ik nieuwe buren. Nou ja, noem het eerder krakers: een fluffy stel heeft de walnotenboom in de buurtuin ontdekt. En al wat kraakt wordt er ontheemd. Een professionele verhuisfirma hebben ze niet van doen. Terwijl ik ze zo bezig zie beeld ik me in hoe het zou zijn om een noot zo groot als mijn hoofd tussen de tanden te klemmen én gelijkertijd op en neer in bomen te klimmen en sierlijk over takken te balanceren. Mijn hoofd is te klein om dat te bevatten. Er is duidelijk geen carrière als eekhoorn aan me verloren gegaan.